Poseidon

Θεός της θάλασσας, των ποταμών, των λιμνών και του υγρού στοιχείου γενικότερα, ο Ποσειδώνας, γιος του Κρόνου και της Ρέας, ζούσε μαζί με τη γυναίκα του, Αμφιτρίτη, πότε στο τεράστιο παλάτι που είχε φτιάξει ο Ήφαιστος στον Όλυμπο και πότε σε ένα παλάτι στο βυθό της θάλασσας. Δύο μεγάλοι ιππόκαμποι φρουρούσαν την είσοδο του μεγαλόπρεπου υποθαλάσσιου οικήματος, ενώ το εσωτερικό του ήταν στολισμένο με πανέμορφα κοράλια, αστραφτερά διαμάντια και σπάνια κοχύλια. Όταν ο θεός ετοιμαζόταν να βγει από το υγρό του σπίτι, φορούσε τον γαλάζιο του χιτώνα, έπαιρνε στο χέρι του την πολύτιμη τρίαινά του, ανέβαινε στο χρυσό του άρμα που το έσερναν δυνατά άλογα και διέσχιζε τα νερά έχοντας συντροφιά του γοργόνες, δελφίνια, χρυσόψαρα και πολλές θαλάσσιες θεότητες. Όταν θύμωνε, χρησιμοποιούσε τη χρυσή του τρίαινα και ανακάτευε τη θάλασσα σαν να βυθίζει κουτάλα μέσα σε κατσαρόλα με μακαρόνια που βράζουν, προκαλώντας μεγάλες τρικυμίες. Για αυτόν τον λόγο οι ναυτικοί προσπαθούσαν πάντα να τον έχουν με το μέρος τους και κάθε φορά που επρόκειτο να ξεκινήσουν ένα ταξίδι, έκαναν προς τιμήν του σπονδές και θυσίες. Με το φοβερό του όπλο όμως, ο Ποσειδώνας μπορούσε επίσης να γαληνεύει τα νερά, να φέρνει την ηρεμία στις θαλάσσιες διαδρομές ή ακόμη και να δημιουργεί νέα νησιά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που και οι ψαράδες επικαλούνταν το όνομά του για να τους ευλογήσει και να έχουν καλή ψαριά. Ο ιερός αριθμός του ήταν το οχτώ και οι άνθρωποι τού αφιέρωναν την όγδοη μέρα κάθε μήνα. Μερικά ακόμη σύμβολά του ήταν το δελφίνι, ο ταύρος και το άλογο. Λένε μάλιστα πως αυτός ήταν που εξημέρωσε τα άλογα και γι’ αυτό τον λόγο και τον τιμούσαν συχνά με ιπποδρομίες. Ο πιο διάσημος ναός αφιερωμένος στον θεό Ποσειδώνα χτίστηκε στο Σούνιο. Στο εσωτερικό του του υπήρχε ένα άγαλμά του που έφτανε τα έξι μέτρα ύψος. Σήμερα όμως, όποιος επισκεφθεί το συγκεκριμένο μέρος θα δει μόνο ερείπια, καθώς ο ναός έχει καταστραφεί. Παρ΄ όλα αυτά, βωμοί και ιερά του Ποσειδώνα υπήρχαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας, φανερώνοντας έτσι τη μεγάλη αγάπη του κόσμου προς τον συγκεκριμένο θεό.

Κείμενο: Αλέξανδρος Μιχαήλ