Hercules

Ο ήρωας που χάρη στο μίσος της Ήρας απέκτησε κλέος, δηλαδή δόξα, ονομάζεται Ηρακλής. Ημίθεος, γιος του Δία και της Αλκήνης, έπεσε θύμα της βασίλισσας των θεών, η οποία έφτασε στο σημείο να τον τρελάνει, με αποτέλεσμα το κακόμοιρο παλικάρι να κάνει κακό στην οικογένειά του. Όταν το συνειδητοποίησε, το μαντείο των Δελφών του είπε πως για να εξιλεωθεί για τις άσχημες πράξεις του, έπρεπε να υπηρετήσει τον ξάδελφό του, βασιλιά Ευρυσθέα για δώδεκα χρόνια. Δυστυχώς όμως ο Ευρυσθέας δεν έβλεπε με καλό μάτι τον συγγενή του. Γι' αυτό του ανέθεσε δώδεκα δοκιμασίες, τους γνωστούς άθλους, με απώτερο σκοπό την εξόντωσή του. Και τι δεν έκανε ο Ηρακλής! Πάλεψε με το λιοντάρι της Νεμέας, το έπνιξε με γυμνά χέρια, το έγδαρε, φόρεσε τη λεοντή του και την έκανε αναπόσπαστο κομμάτι του ρωμαλέου του look. Δεν ζαλίστηκε καθόλου από τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας που διπλασιάζονταν κάθε φορά που κόβονταν με σπαθί, αλλά σκέφτηκε να τα κάψει με φωτιά, ώστε να μην δημιουργηθούν άλλα. Λαχάνιασε κυνηγώντας επί ένα χρόνο το άπιαστο ελάφι της θεάς Άρτεμις με τα χρυσά κέρατα και τις χάλκινες οπλές, μα στο τέλος κατάφερε να το πιάσει. Ζωντανό αιχμαλώτισε και το αγριογούρουνο του Ερύμανθου. Κατάφερε μέσα σε μία μέρα να καθαρίσει τους επί τριάντα χρόνια βρώμικους στάβλους του βασιλιά Αυγεία, στρέφοντας μέσα σε αυτούς τα νερά των ποταμών Αλφειού και Πηνειού. Με σημάδι που θα το ζήλευε ο πιο φημισμένος σκοπευτής εξόντωσε με τα βέλη του τις Στυμφαλίδες όρνιθες στην ομώνυμη λίμνη. Έπιασε τον ταύρο της Κρήτης και εξημέρωσε τα ανθρωποφάγα άλογα του βασιλιά Διομήδη. Άρπαξε τη δερμάτινη ζώνη της Ιππολύτης, της βασίλισσας των Αμαζόνων. Απήγαγε τα κόκκινα βόδια του γίγαντα Γηρυόνη. Πήρε τα μήλα των Εσπερίδων, που τα φυλούσε ένας ακοίμητος δράκοντας με εκατό κεφάλια και στο τέλος έπιασε τον Κέρβερο, τον σκύλο που φύλαγε τις πύλες του Κάτω Κόσμου. Μετά από όλα αυτά, ο Ηρακλής ήταν πλέον ελεύθερος και είχε εξιλεωθεί για τα σφάλματά του. Στη συνέχεια της ζωής του συμφιλιώθηκε με την Ήρα και ανεβηκε στον Όλυμπο για να ζήσει για πάντα εκεί ευτυχισμένος μαζί με τους θεούς.

Κείμενο: Αλέξανδρος Μιχαήλ