Hestia

Αν είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε μια βόλτα στις πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε τα πολλά και διαφορετικά σπίτια που έχτιζαν οι άνθρωποι τότε. Μικρές και μεγάλες οικίες, με λίγα ή περισσότερα δωμάτια, αλλά και με ένα πολύ σημαντικό κοινό στοιχείο, την ιερή φωτιά που έκαιγε συνέχεια στο κέντρο κάθε κατοικίας. Αυτό το ιερό πυρ ήταν αφιερωμένο στη θεά του σπιτιού και της οικογένειας, την φιλάνθρωπη Εστία, που τον καλό της χαρακτήρα ζήλευαν θεοί και άνθρωποι. Η πιο φιλήσυχη από όλες τις θεές του Ολύμπου ήταν η πρωτότοκη κόρη του Κρόνου και της Ρέας και παρέμεινε για όλη της τη ζωή στο ιερό βουνό, χωρίς να σκεφτεί ποτέ να φύγει και χωρίς ούτε μία φορά να πάρει μέρος σε πολέμους, συγκρούσεις και μάχες. Εκτός όμως από την καλοκάγαθη ψυχή της, η Εστία είχε απαράμιλλη ομορφιά στο σώμα και στο πρόσωπό της. Συχνά φορούσε ένα μακρύ φόρεμα στο καλίγραμμο κορμί της, ενώ ένα διάφανο πέπλο στόλιζε τα μεταξένια της μαλλιά. Ιερό της χρώμα ήταν το λευκό και για σύμβολά της είχε το πέπλο, τη φωτιά και τον πύρινο κύκλο. Λόγω της αγνότητας και της γοητείας της δεν ήταν λίγοι αυτοί που ήθελαν να την παντρευτούν. Εκείνη όμως δεν είχε την επιθυμία για κάτι τέτοιο. Έτσι, αρνήθηκε πολλές προτάσεις γάμου, ανάμεσα στις οποίες και αυτές του Ποσειδώνα και του Απόλλωνα, που την είχαν ερωτευτεί. Ο Δίας από την άλλη πλευρά, βλέποντας την αξία της θεάς, αποφάσισε να την τιμήσει, δίνοντάς της την πιο σημαντική θέση μέσα σε κάθε σπίτι και χρίζοντάς την προστάτιδα της κατοικίας και της φιλοξενίας. Εκτός όμως, από τη φωτιά που έκαιγε στο κέντρο κάθε σπιτικού, όλες οι πόλεις είχαν και την κοινή τους εστία. Από αυτό το σημείο έπαιρναν φωτιά όλοι εκείνοι που θα ξεκινούσαν κάποιον πόλεμο ή ήθελαν να κάνουν αποικία σε άλλο μέρος. Με αυτόν τον τρόπο οι δύο πόλεις συνδέονταν στενά μεταξύ τους και διατηρούσαν φιλικές σχέσεις. Άλλωστε, η Εστία χαιρόταν να βλέπει τους ανθρώπους μονοιασμένους και χαρούμενους, ικανούς να μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους με ειρήνη και αγάπη.

Κείμενο: Αλέξανδρος Μιχαήλ