Eros

Λέγεται πως η πιο όμορφη γυναίκα της ελληνικής μυθολογίας ήταν, χωρίς αμφιβολία, η θεά Αφροδίτη. Κι όμως! Υπήρχε μια θνητή κοπέλα, που την ξεπερνούσε στην ομορφιά. Το όνομά της ήταν Ψυχή και όπως ήταν φυσικό, μόλις η θεά έμαθε για την ύπαρξη της Ψυχής, θύμωσε πολύ. Έστειλε τότε τον γιο της, τον φτερωτό θεό Έρωτα, να χτυπήσει με τα βέλη του όλους τους άντρες, για να μην ερωτευτούν ποτέ την κοπέλα. Κατά λάθος όμως, ο Έρωτας χτυπήθηκε ο ίδιος από τα δηλητηριασμένα βέλη του και αγάπησε το όμορφο κορίτσι. Η Ψυχή, από την άλλη πλευρά, ήταν στεναχωρημένη γιατί τα χρόνια περνούσαν και δεν είχε βρεθεί ακόμη αυτός που θα γινόταν σύζυγός της. Προκειμένου να δοθεί λύση στο πρόβλημα, οι γονείς της επισκέφθηκαν το μαντείο των Δελφών. «Η κόρη σας θα παντρευτεί έναν αθάνατο. Αλλά, θα πρέπει πρώτα να ντυθεί νύφη και να περιμένει στην κορυφή ενός βουνού έναν δράκο» τούς είπε η Πυθία. Έτσι κι έγινε. Ο άνεμος Ζέφυρος όμως, λυπήθηκε την Ψυχή, την πήρε από το βουνό και την μετέφερε στο υπέρλαμπρο παλάτι του θεού Έρωτα. Τότε, ο φτερωτός θεός άρχισε να επισκέπτεται κάθε βράδυ την αγαπημένη του, χωρίς ποτέ να της δείχνει το πρόσωπό του. Οι νύχτες κυλούσαν ήρεμα, ώσπου οι αδελφές της Ψυχής ζήλεψαν που η αδελφή τους ζούσε μέσα στην πολυτέλεια και της είπαν ψέμματα πως ο άντρας που την επισκέπτεται είναι ο δράκος του χρησμού. Τρομαγμένη τότε η Ψυχή, πήρε ένα μαχαίρι και ένα κερί και περίμενε τον νέο για να τον σκοτώσει. Το φως του κεριού όμως, αποκάλυψε την πραγματική μορφή του άντρα και η Ψυχή ξαφνιασμένη έριξε σταγόνες από το κερί πάνω στον Έρωτα, ο οποίος τρόμαξε πολύ και έφυγε. Απαρηγόρητη η νέα τον έψαχνε παντού, αλλά δεν μπορούσε να τον βρει γιατί η μητέρα του τον είχε φυλακίσει. Με δάκρυα στα μάτια, η όμορφη κοπέλα ζήτησε από την Αφροδίτη να ελευθερώσει τον αγαπημένο της, αλλά για να εκπληρωθεί η επιθυμία της, η θεά της ανέθεσε κάποιες δύσκολες δοκιμασίες, τις οποίες τελικά εκτέλεσε με επιτυχία. Μετά από όλα αυτά, ο Δίας συγκινήθηκε από την αγάπη των δύο νέων και έκανε την Ψυχή αθάνατη, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ζήσουν για πάντα μαζί αγαπημένοι.  

Κείμενο: Αλέξανδρος Μιχαήλ