Demeter

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί αλλάζουν οι εποχές; Τι συμβαίνει και ο βαρύς χειμώνας δίνει τη θέση του στην ολάνθιστη άνοιξη ή το καυτό καλοκαίρι στο βροχερό φθινόπωρο; Τέτοιες σκέψεις βασάνιζαν και τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι απέδωσαν αυτή την καιρική αλλαγή στη θεά των σιτηρών και της γεωργίας, τη Δήμητρα, η οποία είχε μια κόρη, την όμορφη Περσεφόνη. Ένα πρωινό, εκεί που η Περσεφόνη έπαιζε μαζί με τις Νύμφες, τις κόρες του Ωκεανού, στα λιβάδια και μάζευε λουλούδια, την είδε ο Άδης, ο θεός του Κάτω Κόσμου και την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα. Ο αμείλικτος θεός δεν έχασε στιγμή, ανέβηκε στο άρμα του που το έσερναν τρομαχτικά άλογα και, περνώντας δίπλα από την ανυποψίαστη κοπέλα, την άρπαξε και την πήρε μαζί του στο σκοτεινό του βασίλειο. Σαν έφτασε το μεσημέρι, η Δήμητρα άρχισε να αναζητά την κόρη της, αλλά δεν την έβρισκε πουθενά. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες τριγυρνούσε προσπαθώντας να την εντοπίσει, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Τα δάκρυά της πότισαν τη γη και τα μοιρολόγια της έφτασαν μέχρι τον Όλυμπο. Ο Δίας, βλέποντας τη μεγάλη της λύπη, της αποκάλυψε τι είχε συμβεί, αλλά δεν δέχτηκε να φέρει πίσω την Περσεφόνη. Τότε, η θεά της γης θύμωσε πολύ και έριξε κατάρα στη φύση. Δάση, κάμποι, βουνά μαράθηκαν μεμιάς. Τίποτα δεν άνθιζε και πείνα μεγάλη έπεσε στη γη. Μαθαίνοντας αυτά τα νέα, ο Άδης δέχτηκε να αφήσει την Περσεφόνη να επιστρέψει στη μητέρα της. Όμως, λίγο πριν φύγει, της έδωσε να φάει έξι σπόρους από ένα μαγεμένο ρόδι, για να μην τον ξεχάσει ποτέ. Μόλις η νεαρή κοπέλα ανέβηκε στη γη, η κατάρα λύθηκε. Τα εδάφη άνθισαν και πάλι, τα λιβάδια πρασίνισαν, τα λουλούδια πέταξαν τα πολύχρωμα πέταλά τους και τα βουνά έδιωξαν τη γκρίζα τους όψη. Από εκείνη τη στιγμή, τους μήνες που η Περσεφόνη έμενε μαζί με τη μητέρα της πάνω στη γη, η άνοιξη και το καλοκαίρι έκαναν την εμφάνισή τους. Όταν όμως, ο Άδης την είχε συντροφιά του, τότε κρύο, παγωνιά, βροχή και χιόνι σκέπαζε τον πάνω κόσμο. Με αυτόν τον τρόπο οι εποχές εναλλάσονταν μεταξύ τους και ο ένας χρόνος έδινε τη θέση του στον επόμενο.

Κείμενο: Αλέξανδρος Μιχαήλ